Tweede bericht

van de student die een andere ervaring meemaakt. Student M:

Na enkele dagen was ik een beetje gewend geraakt aan de snelheid en gedrevenheid waarmee mijn MIP team te werk ging. Ik hoefde mijn mailbox, bijvoorbeeld, maar op een willekeurig moment van de dag of nacht te openen en versie 1.13 van de projectplanning was zojuist naar mij toegestuurd. Versie 1.12 tien minuten daarvoor en versie 1.06 vier uur daarvoor. Doordat mijn teamgenoten consequent om 9 uur op de VU wilde afspreken betekende dat ik weer iets van een ritme kreeg, waar ik mij eigenlijk wel lekker bij voelde. Naast alle aanpassingen met betrekking tot het projectteam was ik eigenlijk nog het meest verrast over het project zelf. Positief verrast.

Voor een groot deel van de vakken zien de projecten er min of meer hetzelfde uit, ze hebben dezelfde stramien en je weet ongeveer wel wat je moet doen. Onderwerp, probleem, theorie, analyse en conclusie, dat is zo’n een beetje de volgorde. En met mijn motto (minimale input – maximale output) kom je op de VU een heel eind. Omdat ik niet zo’n een theorie-tijger ben, gaat bij mij het verstand op nul, kies ik een paar artikelen uit, vat ze samen, referentie erbij, analyse en klaar. Meestal is deze werkwijze goed voor een 7, 5 en daarmee ben ik dik tevreden. Ik ervaar mijn laatste jaar dan ook als een lange rit, die ik moet uitzitten. Zoiets als een gevangenisstraf.

Een maand geleden is daar verandering in gekomen…

Wordt vervolgd

Comments are closed.